Home

2de vermaning


Yazdır


O mijn vraatzuchtige ego! Dag in dag uit eet je brood, drink je water en adem je lucht. Word je dat ook zat?

Aangezien je dat niet zat wordt, maar er opgelucht van raakt omdat die behoeften zich hervatten, zou je het gebed ook niet zat moeten worden. Je vrienden die zich in mijn lichaam huisvesten, worden immers voorzien in hun behoeften dankzij het gebed.

Het produceert en levert voeding voor mijn hart, levenswater voor mijn ziel en zuivere lucht voor mijn spirituele zintuigen.

Waarlijk, een hart dat ontvankelijk gebonden is aan talloze smarten en kwellingen, en evenzeer smachtend gehecht is aan eindeloze genietingen en verlangens, kan zijn voeding en kracht enkel verwerven door via beden te kloppen op de deur van een Genereuze Genadevolle(1) Wiens macht alles omvat.

Waarlijk, in deze vergankelijke wereld waarin wezens na het uitslaken van smartkreten door scheiding zeer spoedig zullen vergaan, kan een ziel die een band heeft met de meeste wezens, haar levenswater enkel middels het gebed drinken uit de genadekraan van de Eeuwige Aanbedene, de Oneindige Geliefde(2).

Waarlijk, het uiterst fijngevoelige en delicate bewustzijn van de mens, oftewel het Godsbesef - hetgeen van nature naar eeuwigheid verlangt, voor eeuwigheid geschapen is, en als spiegel van een Pre- en Posteeuwige Entiteit dient - heeft onder deze bedroevende, beklemmende, benauwende, vluchtige en duistere wereldomstandigheden uiteraard uiterst behoefte aan verademing en kan uitsluitend ademen door het venster van het gebed.